Sekreti i pikturave

 Nga Gaia Selmani

Ishte dita e fundit para festave të Krishtlindjeve. Të gjithë nxënësit mezi prisnin orën e pikturës me z. Hlapit. Ai na kishte premtuar se do të na tregonte historinë e jetës së tij dhe se si kishte arritur deri këtu. Mënyra si shpjegonte ishte shumë tërheqëse dhe ne mezi prisnim ta dëgjonim.

Z. Hlapit hyri në klasë dhe si me magji klasa ra në qetësi. Ai la çantën dhe librat mbi tavolinë dhe u kthye nga ne. Na hodhi një vështrim, pastaj uli kokën i menduar dhe mori frymë thellë.

– Zoti mësues! Herën e kaluar ju na premtuat se do të na flisnit për jetën tuaj – u dëgjua zëri i Mias, e cila asnjëherë nuk nguronte t’i pyeste mësuesit për çdo gjë që i vinte në mendje.

–  Ah po! – tha z.Hlapit. – Atëherë fëmijë …

Në klasë kishte rënë heshtja dhe sytë tanë ishin ngulur mbi z. Hlapit. Vura re se fytyra e tij ishte ngrysur dhe mezi po gjente fjalët për të filluar. Ende nuk po nxirrte asnjë fjalë dhe kokat e nxënësve nisën të lëviznin sa majtas-djathtas me shqetësim. Po prisja që ndonjë nga nxënësit ta kujtonte z.Hlapit se kishte 26 veta që po prisnin të dëgjonin historinë e tij.

– E gjitha filloi kur unë isha në moshën tuaj, – u dëgjua papritur zëri i ngrohtë i z. Hlapit. – Prindërit e mi u larguan shpejt nga kjo jetë kur unë dhe motra ime ishim ja kaq sa ju tani.  Ne shkuam të jetonim në një shtëpi të vogël në periferi të qytetit që ngjasonte më shumë me një kasolle, në shtëpinë e Usta Vetullngrysurit. Kështu e quanim të zotin e shtëpisë, sepse asnjëherë nuk pamë të qeshte. Shtëpia e tij ishte shumë e ftohtë dhe një mëngjes unë u zgjova shumë i sëmurë. Motra më rrinte vazhdimisht tek koka, por nuk më ndihmonte dot. Usta Vetullngrysuri thoshte se nuk kishte lekë të më çonte në spital dhe çdo ditë gjendja ime po bëhej më keq. Kur ndihesha pak më mirë i kërkoja motrës sime Gita, të më jepte kartonët dhe lapsat që ajo m’i blinte me lekët që fitonte nga shitja e luleve. Mua më pëlqente shumë të pikturoja. Rrija me orë të tëra duke vizatuar të gjitha gjërat që më vinin në mendje. Gita më thoshte gjithmonë se ato ishin shumë  të bukura dhe po t’i shisnim mund të fitonim shumë para.  Pas ca kohësh, një mbrëmje, Gita erdhi në shtëpi e lumtur. Më tha se kishte ndodhur një gjë e mrekullueshme.  Në fytyrën e saj kishte një gëzim të papërshkrueshëm.

–  Sot, –  zuri të fliste Gita me nxitim ndërsa duart e saj dridheshin nga emocioni, – takova një zotëri të pasur, i cili m’i bleu të gjitha pikturat e tua.

Gita më tha po kështu se zotëria i kishte premtuar se do të bisedonte me Usta Vetullngrysurin për ta marrë atë në shtëpinë e tij përgjithmonë. Zotëria jetonte në një vend të largët që as emrin nuk ia mbaj mend. Gita ndihej shumë e gëzuar, kurse unë mbeta i heshtur. Isha i lumtur për fatin e motrës sime, por edhe i dëshpëruar, sepse kuptova se tani do të qëndroja vetëm larg saj.  Kur Gita pa fytyrën time e kuptoi se ky lajm nuk ishte dhe aq i gëzueshëm për mua. Që të më gëzonte sadopak, ajo më tha se nga shitja e pikturave të mia ishin mbledhur mjaftueshëm para dhe do t’ia jepte Usta Vetullngrysurit për mjekimin tim.

Erdhi koha që unë dhe Gita duhet t’i thoshim njëri-tjetrit lamtumirë. Ishte një ndarje shumë e dhimbshme. Të nesërmen, Usta Vetullngrysuri më tha se do të niseshim që në mëngjes herët për spital. Tërë rrugës qaja, pasi nuk e besoja se nuk do ta shihja më motrën time.  Në spital më mbajtën gjatë pasi sëmundja ime ishte e rëndë. Aty u miqësova shumë me djalin që ishte në një dhomë me mua. Kur erdhi koha të dilja nga Spitali, ai më ftoi të jetoja me të. Por surpriza më e bukur ishin pikturat në shtëpinë e tij. Më kujtohet që rrija me orë të tëra duke i parë sikur të isha në një ekspozitë. Babai i shokut tim ishte një piktor i dëgjuar. Një ditë, kur unë po i rrija pranë, ai u kthye nga unë dhe më hodhi një shikim si prej babai.

– Të pëlqen të pikturosh?

Zemra ime nisi të rrihte pa pushim. Pasioni im për pikturën u zgjua përsëri.  Vitet kaluan si pa kuptuar dhe më në fund u largova nga shtëpia e shokut tim dhe u shpërngula në një shtëpi të bukur. Aty kisha vendosur shumë piktura të miat dhe disa nga ato që më kishte dhuruar profesori. Çdonjëra prej tyre më kujtonte herë një moment të vështirë, herë një çast të bukur. Ndonjëra më kujtonte edhe Gitën, motrën time të dashur, për të cilën kisha aq mall dhe nuk dija nëse do ta takoja ndonjëherë.

– Kjo motra jote z. Hlapit paska emrin e drejtoreshës sonë, – gjëmoi një zë nga klasa. Sigurisht ishte Mia që nuk e di si kishte duruar pa folur kaq gjatë.

z. Hlapit ia afrua Mias, e përkëdheli lehtë dhe vazhdoi historinë sikur të mos kishte folur njeri.

– Një ditë, kur po lexoja gazetat, pashë një lajmërim. Kërkohej një mësues pikture pikërisht në shkollën tonë. Ju nuk e dini se në atë kohë në qytet shkolla jonë njihej me nofkën “piktori i vogël”. As unë nuk e dija pse ia kishin vendosur këtë nofkë. Ditën e parë të punës më thanë të shkoja të takoja drejtoreshën e shkollës. Trokita lehtë dhe dëgjova nga brenda një zë që më ftoi të hyja.  M’u duk sikur dëgjova një zë shumë të njohur.

– Hyr, kush është? – ishte një zë që më bëri të futesha në mendime. M’u duk sikur vinte nga shumë larg. Pa kuptuar më kapi një frikë të hapja derën. Por në atë moment, drejtoresha erdhi dhe e hapi vetë dhe sapo e pashë u shtanga.

– Urdhëroni hyni, – tha drejtoresha.

– Drejtoreshë Gita është motra jote z. Hlapit? – u hodhën disa nxënës nga padurimi.

z. Hlapit nuk po fliste. Pas syzeve të tij pashë se disa pika lot. Ndihej si atëherë, si ditën e parë që kishte takuar më në fund motrën e tij Gitën, drejtoreshën tonë të dashur.

– Sa histori e bukur z. Hlapit! – u dëgjua përsëri Mia

– Po pse shkolla jonë kishte marrë atë nofkën “piktori i vogël”? –  tha një nxënës që gjithnjë qëndronte në bankat e fundit.

– Ju besoj i keni parë ato pikturat në muret e korridoreve, apo jo? – tha z. Hlapit.

– Dhe e dini se të kujt janë? – u dëgjua zëri i drejtoreshë Gitës që hyri në klasë papritur. – Këto piktura janë ato të cilat zotëria i pasur ia bleu motrës së z. Hlapit,  të cilat më pas ia dhuroi shkollës sonë.

Në ato momente ra zilja. Por ne pothuajse nuk e dëgjuam. Z. Hlapit u ngrit nga tavolina, mori çantën dhe me një fytyrë të qeshur na tha “mirupafshim nxënës, takohemi herën tjetër”. Sapo z. Hlapit u largua nga klasa të gjithë nxënësit filluan të diskutonin për historinë e tij. Ishim ende të mahnitur nga historia e jetës së z. Hlapit.  I kisha parë shpesh ato piktura në muret e shkollës sonë, por tani mezi prisja t’i shikoja përsëri sikur nuk i kisha parë kurrë.

Gaia Selmani

Klasa 6-të

Shkolla "Kushtrimi i lirisë"

Tiranë