Nga Florenc Muça
Një
të premte të bukur me diell, Hapliti i vogël bashkë me motrën e tij Gita u
kthyen nga shkolla. Kur takoi mamanë Hapliti i tregoi asaj se të hënën ai
kishte një provim në lëndën e matematikës. Të dy prindërit diskutuan me njëri-tjetrin
dhe më pas i thanë atij se në qoftë se ai merrte pikët maksimale në provim ata
do t’i blinin një qenush të vogël. Aq shumë u gëzua Hapliti, saqë me të dëgjuar
lajmin e gëzueshëm, shkoi menjëherë të mësonte. Të shtunën dhe të dielën ndërkohë
që shokët e tij po luanin së bashku ai kishte qëndruar në shtëpi duke studiuar
për provimin që e kishte të hënën. Ditën tjetër kur do të bënin provimin të
gjithë nxënësit ishin në frikë se si do të dilnin në provim, por Hapliti as që nuk e
vriste mendjen fare sepse ai kishte mësuar aq shumë aq sa mund ta bënte provimin
edhe me “sy mbyllur”. Hapliti nuk ishte as nxënës që mësonte shumë, por as nxënës
që mësonte pak, por për çudi kur filloi provimi ai po i bënte ushtrimet si të
mos ishin asgjë. Ai vazhdoi njëri pas tjetrit me ushtrimet derisa i mbaroi të
gjitha. Ai i dorëzoi fletën e provimit, e cila ishte mbushur plot me ushtrime.
Mezi po priste përgjigjen kur papritur dëgjohet një zë, ishte zëri i mësueses që
e thirri Haplitin të merrte fletën e provimit. Nga 100 pikë që kishte provimi,
ai i kishte marrë të gjitha pikët. Kur shkoi në shtëpi nuk e përqafoi mamanë siç
bënte zakonisht, por i gëzuar i tregoi fletën e provimit. Më vonë atë dite kur
shkuan tek dyqani i kafshëve, mes qindra qenushëve, Hapliti pikasi një qenush të
vogël, të zi, i cili ishte shumë i bukur. Ai ishte qeni që ai mori si shpërblim
dhe ia vendosi emrin Bundash. Aq i gëzuar ishte, saqë nuk mund ta shprehte dot
me fjalë. Prej asaj dite që mori pikët maksimale u ndie krenar për veten sa
kuptoi që shpërblimi i asaj dite ishte qenushi, por nëse do të mësonte përditë
do të shpërblehej me dituri.
Florenc Muça
Klasa e 8-të
Shkolla "28 Nëntori",
Kavajë
No comments:
Post a Comment